როცა შემოწმების აქტი მოდის და ჯარიმა დარიცხულია, პირველი აზრი, რომელიც ბუღალტერს მოსდის, თითქმის ყოველთვის ერთია: „ეს ხომ შეცდომა იყო, განზრახ ხომ არაფერი გაგვიკეთებია". სწორედ ამ ინტუიციას პასუხობს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილი.

ჩვენ დავამუშავეთ 587 გამოქვეყნებული საგადასახადო დავა და მათგან 224-ში 269-ე მუხლი ისე თუ ისე ფიგურირებს. სურათი ასეთია: 269.7-ის მოთხოვნა უფრო ხშირად ჩავარდა, ვიდრე გაჭრა — დაახლოებით სამი წაგებული ორ მოგებულზე. ეს არ არის შემთხვევითობა და არც განმხილველი ორგანოს ახირება — გამყოფი ხაზი ძალიან კონკრეტულია.

რას ამბობს ნორმა ზუსტად

„საგადასახადო ორგანოს/დავის განმხილველ ორგანოს ან სასამართლოს უფლება აქვს, გაათავისუფლოს კეთილსინდისიერი გადასახადის გადამხდელი ამ კოდექსით გათვალისწინებული სანქციისაგან, თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია გადასახადის გადამხდელის შეცდომით/არცოდნით." (სსკ 269.7)

სამი სიტყვა განსაზღვრავს ყველაფერს: